adil olmayan aidiyetsizliğin otopsisi

Bir zamanlar adil olmanın şemsiyesi altına sığınan ben , şimdilerde göbeğindeyim sorgunun.Ne de güzel çarpar suratına aidiyetsizliğin soğuk tokatı .Sınırları her ne kadar kalın çizilse de kendine gelmek için hiç çaba harcamak gerekmez.Hem de öyle bir çarpar ki idam fermanın için bile geç kalınmıştır aslında...Düşünüyorumda şimdi; "Annem haklı mıydı ?" "Zaman hiç adil olmaz mıydı? Bir kere bile?" Bu dört tel arasından bakıyorum da şimdi gökkubbeye.Sığındığım şemsiye artık yoktu ve zamanın bana kıyak geçmesini istemek tam bir delilikti belki. Ait olmadığım bu yerde nerede olmak istediğimi de bilmiyordum. Ama duvarlar hiç bu kadar içine işlemiyordu insanın. Farkedildiğinin hükmünü sürerek üstüne yürüyordu aralıksız.Üç beş güvercin karartısı bile nasıl bozuyor bu sessizliği bilemezsin.Yağmursa orda duran "ben" için olanca gücüyle yağıyordu altında yok olayım diye. Bir toprak solucanın cenazesine denk geldim bu gün, yağan yağmura inat eşeleniyordu belki ben onu farketmeyene kadar.Ölüm bu kadar basitti işte...Burda bile. Yine de bir tercih değildi bu biliyorum. İşleyen sürecin bir parçası sadece.Şimdi ise bata çıka varıyorum yıllar önce tenine saplandığım dünyanın yüreğine, kendi secetimden geçerek...Oysa otopsi yapmak hiç bu kadar zor olmamıştı ...

bir çift göz...

bir çift göz;
tarih denilen sahnenin orta yerinde,
kudretinden mahrum bırakılmış ışığa inat ve oyulmanın eşiğinde ;
bir çift göz ;
her ne kadar mavi gibi gözükseler de...
değil işte!
bilmediklerimizin ardı sıra gidilen, görenler dergahı arsızı olmaktan feragat ettiler ne zamandır...
her ne kadar asi gibi gözükseler de....

hiç insan!

"nasılsın?" diyorum.
"hiiiiiç" diyor.
"bu kadar kolaysa niye ben olamıyorum?diyorum kendime
bir yanıt gelmiyor hiiiiiiiçbiryerden.
"hiiiiiç" olasım var mütamadiyen mümkünse...
prospektüs istemez!
cazırtı yapmayın yeter!

devamı

sonraki hayat bana göre değil cananım
üç dört sözcüğe sığıyor işte,
gene de herşeye rağmen teşekkür borçlu olduğumu seziyorum,
ama kime onu çıkaramıyorum.
dedim ya cancazım ;
bana göre değil bu keşkeler diyarı..

ıslık

bir kayıp ıslık şimdi gölgem...çuşkulu sokaklarında dolanırken çehremin....sessiz şimdi yerde ve gökte...

karın ardından

bir bulut ve ardı sıra ışık...
ışık içinde günceler...
günceden bir rüya...
rüyadan bir yankılanma,
yankının yansımalarındaki korku,
korkuya dair suçlar,
masumane bir suç eşliğinde hayat
ve bir bulut;
ardı sıra ışık....
beyaz bir kar örtüsü...

hep bir son var diye kandırıyorlar oysa , evet var ve kanıyoruz.

bir gün önce doğan benden sonra yazıyorum tümceleri;
hiç bitmez bu çizikler ...
bitmicekte feza'ya değin....

çizgi...

bi uzaktan bakalım şu tabloya dermiyim ki bir ressamın mütevazi edasıyla...kim bilir? olmak var olmak var?çizersin farkında olarak ve çizerler ruhun bile duymadan...oysaçizgilerimi bitirktiriyorum ben,çehreme sinmesinin huzursuzluğundan uzak gülümseyen, bağımsızlık vaad ettiğim ellerimde inceden inceden...

kuramsal bir sarhoşluk

bütün zamanlarımı ayık yaşadığımı sanırken,
tükettiğim bütün nefeslerin hüsranına uğramam ramak kala..s
arhoşken ince çizginin üzerinde yürüyebilen ince bir şahsiyet oluyorum aniden...
kuramsal bir sarhoşluk içinde ;
inci tanesi gibi ışıldıyoum okyanusa.hadsiz ve usulca...

günce

"Berbat görünüyorsun.Seni severim, kolarım, ama söylemeden edemeyeceğim.Gözler, insan ruhuna açılan pencerelerse, senin ruhunda kirli karanlık şeyler görüyorum."
Yanıt vermeden yüzüne bakıyorum.
"Biraz öfke ,biraz gözü peklik...Gözyaşı...Birde yıkıntılar...Asıl korkutucu olanı..."
"Sabah sabah kafamı şişiriyorsun," diyerek sözünü kesiyorum.Bütün iri iri lafları kağıt mendiller gibi buruşturup atacağım.
"Asıl korkutucu olanı " diye sürdüyorher zamanki ısrarcılığıyla "bütün bunlardaki basmakalıplılık.Yanlızca uyumak istiyorum.Dünyayla savaşa kalkacaksan onun tarafını tutmalısın ,kendini değil."
"Yıkıl karşımdan" diyorum, " başkalarının cümleleriyle başka hayatlara karışma!" Ayna karşısından çekiliyorum.
Ardımdan seslenmiyor.Yasıttığı boşluğungücünden emin,dilsiz, üzüntülü bakışlarla beni izliyor.Kendi Kendini mahvetmeye kararlı evladının yolundn çekilen anne gibi.
Tek bir günlüğüne, boşluğu ondan ödünç istiyorum.